Brunel to współczesny krój pisma inspirowany brytyjską typografią przełomu XVIII i XIX wieku. Został opracowany przez Paul Barnes dla Commercial Type w ramach serii Commercial Classics, poświęconej reinterpretacji historycznych krojów. Projekt po raz pierwszy zaprezentowano około 2011 roku we współpracy ze St Bride Type Foundry, natomiast pełna rodzina została oficjalnie opublikowana w 2019 roku. Brunel powstał na podstawie dziewiętnastowiecznych krojów stworzonych przez Johna Isaaca Drury’ego dla słynnej odlewni Caslon i stanowi współczesne rozwinięcie brytyjskiej antykwy klasycystycznej.
W historii typografii najczęściej mówi się o dwóch wielkich przedstawicielach stylu antykwy klasycystycznej – Giambattista Bodoni z Włoch i Firmin Didot z Paryża. Wszystkie te kroje łączy wysoki kontrast pomiędzy grubymi i cienkimi liniami, pionowa konstrukcja liter oraz uproszczenie form charakterystyczne dla końca XVIII wieku. Była to prawdziwa rewolucja typograficzna, która zerwała z wcześniejszymi tradycjami projektowania pisma.
Mimo podobieństw Brunel wyróżnia się bardziej miękkim i mniej surowym charakterem niż kontynentalne antykwy. Zachowuje subtelności typowe dla brytyjskiej tradycji literniczej, dzięki czemu litery sprawiają wrażenie bardziej naturalnych i przyjaznych w odbiorze. To właśnie te cechy sprawiają, że Brunel jest dziś uznawany za jeden z najbardziej interesujących współczesnych krojów inspirowanych historyczną typografią.
Rozwój krojów modern był związany z ogromnymi zmianami technologicznymi i estetycznymi zachodzącymi w XVIII wieku. Jednym z najważniejszych twórców tego okresu był John Baskerville, którego projekty wyznaczyły kierunek dla późniejszych modernów. Baskerville zwiększył kontrast liter, udoskonalił jakość druku oraz nadał krojom bardziej eleganckie proporcje.
Wpływ Baskerville’a szybko rozprzestrzenił się po całej Europie. We Francji rodzina Didot stworzyła pierwsze nowoczesne kroje o bardzo ostrych, geometrycznych formach. We Włoszech Giambattista Bodoni rozwijał własną interpretację modernu, opartą na elegancji i wyrafinowanym kontraście.
W Wielkiej Brytanii odpowiedzią na te zmiany były projekty Richarda Austina oraz Johna Isaaca Drury’ego. To właśnie ich prace stały się fundamentem współczesnego Brunela.
Za pierwszy brytyjski krój modern uznaje się projekt stworzony przez Richarda Austina dla wydawcy Johna Bella pod koniec XVIII wieku. W przeciwieństwie do ostrych form Didota brytyjskie moderny zachowały większą miękkość oraz ręczny charakter liter.
Austin wykorzystywał detale charakterystyczne dla brytyjskiej tradycji typograficznej. Litery posiadały bardziej organiczne zakończenia, a niektóre znaki – jak litera R – miały charakterystyczne zawijasy i delikatne szeryfy. Te lokalne różnice sprawiły, że brytyjski modern rozwijał się niezależnie od francuskich i włoskich odpowiedników.
Najważniejszym źródłem inspiracji dla Brunela stały się jednak projekty John Isaac Drury wykonane dla odlewni Caslon. Drury połączył elegancję europejskich modernów z brytyjskim wyczuciem proporcji i funkcjonalności.
Jego kroje wyróżniały się wysokim kontrastem, ale jednocześnie zachowywały czytelność i subtelność. Charakterystyczne były także nietypowe detale, takie jak zakrzywiony ogon litery Q, dekoracyjne italiki czy bardziej zwarte proporcje znaków.
W pierwszych latach XIX wieku projekty Drury’ego cieszyły się ogromnym uznaniem. Wielu historyków typografii uważa je za jedne z najlepszych przykładów brytyjskiej antykwy klasycystycznej. To właśnie na ich podstawie Paul Barnes stworzył współczesny Brunel.
Brunel nie jest prostą rekonstrukcją historycznych krojów. Projekt został rozbudowany i dostosowany do współczesnych potrzeb projektowych. Rodzina obejmuje wiele odmian wagowych i optycznych, dzięki czemu może być wykorzystywana zarówno w tekstach książkowych, jak i w dużych nagłówkach czy identyfikacji wizualnej.
Jedną z najważniejszych cech Brunela pozostaje bardzo wysoki kontrast między grubymi i cienkimi liniami. W większych rozmiarach litery stają się jeszcze bardziej wyraziste i eleganckie. Dzięki nowoczesnym technologiom cyfrowym projektanci mogli stworzyć niezwykle cienkie hairline’y, których nie dało się uzyskać w epoce metalowych czcionek.
Brunel dostępny jest w wielu wariantach – od wersji tekstowych po dekoracyjne odmiany displayowe. Pozwala to wykorzystywać go w projektowaniu książek, magazynów, luksusowych opakowań oraz nowoczesnych identyfikacji wizualnych.
Antykwa klasycystyczna odegrała ogromną rolę w rozwoju dziewiętnastowiecznej typografii reklamowej. Wraz z rozwojem druku komercyjnego rosło zapotrzebowanie na coraz większe i bardziej wyraziste litery. To właśnie z modernów wywodzą się późniejsze style, takie jak fat face, slab serif czy pierwsze kroje bezszeryfowe.
Brunel pokazuje moment przejścia między klasyczną typografią XVIII wieku a eksplozją nowych form charakterystycznych dla XIX stulecia. Projektanci Commercial Classics traktują go jako punkt wyjścia dla dalszych reinterpretacji historycznych krojów.
Współcześni projektanci coraz częściej sięgają po historyczne inspiracje, łącząc klasyczną estetykę z nowoczesną funkcjonalnością. Brunel doskonale odpowiada na te potrzeby. Zachowuje elegancję dawnych modernów, ale jednocześnie świetnie sprawdza się w środowisku cyfrowym i nowoczesnym druku.
Krój wyróżnia się wysoką czytelnością, bogactwem odmian oraz niezwykle dopracowanymi detalami. Dzięki temu jest chętnie wykorzystywany w projektach editorialowych, luksusowych publikacjach oraz identyfikacjach marek premium.
Brunel przypomina również, że historia typografii nie ogranicza się wyłącznie do dzieł Bodoniego i Didota. Brytyjska tradycja antykwy klasycystycznej odegrała równie ważną rolę w rozwoju nowoczesnego projektowania liter, a współczesne reinterpretacje pozwalają odkrywać te projekty na nowo.
Brunel należy do najczęściej wykorzystywanych krojów pisma w Rambler Press — został użyty między innymi przy składzie wydań powieści Jane Austen, gdzie jego elegancki, klasyczny charakter doskonale współgra z literaturą XIX wieku.
Komentarze: 0